Karate Kind 2

Ush! Leute,

sportieve acties vliegen de week binnen. Nadat ik 'n uur in een filosofieles had gespendeerd, kwam het karatemeisje naar mij toe en vroeg of ik vanavond niet zin had om mee te doen. Na enige aarzeling, keek ik in mijn agenda, er stond niets. Tjakka, ik ging mee naar karate.
Alvorens eerst energiek gesquashed te hebben met karatemeisje, pinguinmeisje en het oohkijkditisleuk-meisje (sorry, volgende keer andere benaming).
Natuurlijk kon ik mij niet hijsen in een karatepak, want die heb ik niet, maar wel kreeg ik een band om, waaraan ik karatemeisje mocht vastmaken. Zo zaten wij aan elkaar vast en het 'sparren' begon.
Raar eigenlijk, ik vond het eerlijk waar leuk om karatemeisje goed te raken (al is het wel lastig!). Maar iets minder om 'geraakt' te worden. Ik hoef geen voet in de buurt van mijn hoofd of een stoot op mijn buik. Iemand anders raken is leuk!

Ik dank het karatemeisje voor deze nieuwe ervaring. Ik dank ook dat ik heelhuids nog leef en ik mag hopen dat ik ooit toch nog een keer op een vechtsport kan, al wordt het denk ik niet karate!