Tamtam

Je vertelt het één iemand en opeens weet de halve kerk het. Het was maar één iemand, wat een tamtam! Goed ik kom even tot de orde van dag en dat is deze blog. Ik zit hier namelijk met ongelooflijk veel pijn in mijn rechteronderbuik. Niet een beetje pijn, nee heel veel pijn. Niet even, maar iets meer dan 40 uur constant. Gisteravond toch maar even langs de huisartsenpost geweest. 95% kans blindedarmonsteking. Na veel wachten kon ik bij de spoedeisendehulp terecht.
2 verpleegkundige, 1 bloedonderzoek en zo'n 3 uur later, waren de witte bloedcellen in mijn bloed niet hoog genoeg voor een blindedarmontsteking. Ik moest morgen maar terug komen. Dus daar ga je weer en mag je niets eten of drinken. Inmiddels is het 10uur de volgende ochtend. Na een chaotische verpleegkundige die geen bloed kon prikken, want het deed ongelooflijk veel pijn, mochten we weer een uur wachten. Een uur werd anderhalf uur en anderhalf uur werd bijna 2 uur. Ik voelde me net als of ik bij IngangOost zat, alles ging precies zoals op televisie. Behalve dan dat je op televisie altijd wat korter moet wachten..
En ja daar kwam de arts-assistent. Die van gisteravond leek echt wel een beetje te veel op MacDreamy. Okay, hij vertelde me dat er wel een deel was gestegen, maar het was nog steeds niet genoeg. En nu mag ik morgen weer terug komen..

lang leve het ziekenhuis en de pijn

Diverse City

26-30 augustus

Het pakketje

Het pakketje dat je liever niet wilt zien in de vakantie is weer gekomen. De postbode bracht hem vandaag naar mij, misschien maandag wel naar jou. Elk jaar worden ze kleiner en elk jaar heb je het gevoel dat de inhoud groter wordt. Elk jaar hoop je dat je niet hetzelfde pakketje krijgt als het jaar daarvoor, want dan weet je dat je iets goed fout gedaan heb het afgelopen jaar. De postbode was er nog redelijk vrolijk onder en lachte erg aardig terug. Ik lachte ook, maar dan als een boerin met kiespijn.

Opoffering

Bruiloften komen nog wel eens voor in je familie. Zo heb ik er volgende week een. Een van de oudere zussen van mijn moeder gaat trouwen. Eigenlijk is ze al getrouwd, maar viert ze het samen met familie en vrienden vrijdag. Het vervelende van bruiloften is dat je creatief moet zijn. Er wordt namelijk van je verwacht dat je een lied of sketch maakt. En dan moet je jezelf opofferen voor je familie. Zo hebben mijn mams en ik meer dan 10x "Heb je even voor mij" geluisterd en meegezongen. (Is dat niet opofferen?) Na die 10x kwamen we erachter dat het bijna onmogelijk is om op deze melodie een andere tekst te verzinnen! Knap staaltje werk van Frans zijn tekstschrijver.... Hij wordt bedankt :(

De klanten

Eigenlijk werk ik voor een standaard bedrijf en heb ik standaard werk voor meiden van een jaar of 16. Toch blijft het leuk, met name door de klanten. De klanten houden je namelijk bezig en proberen zo veel mogelijk te weten te komen over het kassameisje. Stiekem verdenk ik ze van eenzaamheid, want geen gesprek is zo monoloog als een kassagesprek.
Zo heb je klanten die vragen wat je gaat doen nadat je klaar bent met werken:
Klant: Ben je al bijna klaar met werken?
Ik: Nog een uurtje en dan mag ik weg
Klant: Ga je vanavond naar je vriendje toe
Ik: Nee, die heb ik niet.
Klant: Dat is maar goed ook

Daten

Na 15 uur slapen in een nacht ben ik er weer klaar voor om een blogje te tikken. 15 past niet eens in een nacht, kun je na gaan hoe lang ik geslapen heb. Maar ik ben wakker en niet zo heel klein beetje ook! Eigenlijk heb ik Marijke nodig om even een potje Esther&Janneke te gillen. Je snapt er waarschijnlijk niets van het esther & janneke gedoe tot dat ik eens flink een potje tegen je aan ga gillen over een jerrycan waarmee je je haar kan wassen. Kortom bijna iedereen op het veldje waar we stonden wist wie esther&janneke waren en iedereen was heel enthousiast heel hoog aan het terug gillen. Leuke irritante dames, ik denk dat ik ze volgend jaar wel weer hoor.
Ik was dus op flevo te vinden de afgelopen dagen en ik heb in die 4 dagen 10 uur geslapen, waarvan 1 nacht niet. Vandaar dat ik in een nacht 15 uur kon slapen.
Op flevo hebben Rianne, Liedeke, Marijke en ik gespeeddatet. En van speeddaten word je een beetje enthousiast en sociaal en begin je tegen iedereen een heel verhaal te vertellen die je niet eens kent. Liedeke en ik werden in de rij 22 jaar geplaatst omdat er geen plek meer was bij de 16-22 jarigen. Zo kwamen er alleen maar jongens tussen de 18 en de 26 langs, met als gevolg dat er een vrachtwagenchauffeur tussen zat die 26 was. Ik heb hem maar die 4 minuten vol laten praten over zijn werk... Lief he? Nu kan ik ook doorkruisen op het "ditmoetjegedaanhebben"lijstje: speeddaten X. Het was voor de lol, dus niet denken dat ik wanhopig op zoek ben.
Verder botste Marijke tegen mensen op die bij haar vriend in de kerk zaten en daar hebben we de laatste nacht doorgebracht.
Verder hebben we genoten van The Gentlemen, thebandwithnoname, Tangerine (echt goede country :D), Salvador, Sixpence None The Richer, Starfield, Stellar Kart, Sarah Kelly en nog veel meer!
Het waren echt te leuke dagen


Sarah Kelly-about midnight. Ze zong deze vorige jaar en dit jaar weer.

Sports Island

Woeii, weer een nieuw Wii spelletje! Zo speel je een potje badminton of probeer je met curling uit en dans je een rondje met kunstschaatsen.
Ik denk trouwens wel dat kunstschaatsen er niet voor mij in zit, ik ben niet echt een ijstype. Al mag het natuurlijk in de winter wel weer heel hard sneeuwen, vooral als we naar school moeten en iedereen ingesneeuwd is.. dan kunnen wij lekker een potje Wiien.

later als ik groot ben

Later. Liedeke en ik hebben het over later. Later als wij wat groter en ouder zijn. Later als we gaan studeren. Dat later kan over 2 jaar zijn. Nu is het vakantie, don't worry, ik maak nog geen huiswerk voor school als je dat denkt!
Want wij hebben vakantie! We hebben daarom maar samen even een test gedaan op internet.
Theologie (WO)
Godsdienstwetenschappen (WO)
Theologie en Levensbeschouwing (HBO)
Godsdienst/Levensbeschouwing (lerarenopleiding) (HBO)
Pedagogiek (HBO)
Communicatie- en informatiewetenschappen(WO)
Communicatiewetenschappen (WO)
Geneeskunde (WO)
Nederlands (WO)
Taalwetenschap (WO)

Liedeke zat meer in de medische richting.

Later als wij groot zijn wordt Liedeke dokter en ik heb een theoloische studie achter de rug en gaan we naar Afrika.

Over 20 jaar kijken wij terug wat we echt gedaan hebben

In stijl

Zo, na 2 weken vakantie kan ik mijn vingers weer over het toetsenbord bewegen en een blogje schrijven. Het is niet logisch om als je iets wilt vertellen bij het eind te beginnen, toch begin ik bij het eind:

Autopech, de vouwwagen is hier al weggesleept. We hebben een half uur moeten wachten op de belgische wegenwacht. (Had ik je al vertelt dat ik een hekel aan belgie heb?)
Drie kwartier later kwam een sleepwagen de bus meenemen. Wij konden daar niet in, dus kwam er ook nog een personenauto om ons mee te nemen.
Daar aangekomen bleek geen van alle medewerkers een andere taal dan frans te spreken, zeer handig als niemand van ons 4en een goed woordje kan doen in het frans.
Eigenlijk was het al meteen duidelijk wat er aan de hand was, de monteur haalde namelijk gelijk een geknapte riem uit de motor. De riem drijft verschillende dingen aan in de auto, waaronder de stuurbekrachtiging. De auto zou vandaag niet meer gaan rijden.
Gelukkig belde een vrouw van de ANWB terug, dat we gered waren! Na 3,5 uur wachten in de stikkende garage kwam onze redder aanzetten.. Een franse belg die ongelooflijk goed engels sprak. Hij bracht ons helemaal vanuit Spa naar Ede met vouwwagen en al!

Het was zijn werk om mensen die autopech hadden gekregen om naar huis te brengen. Zo was hij al in Nederland, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Portugal, Italie, Griekenland en bijna alle andere landen geweest om mensen thuis te brengen. Wat een job!
Zelfs de vouwwagen kon mee naar huis!
< foto komt er nog aan, maar we hebben de hele weg met grote zwaailichten gereden!>

Wat een stijl!