Onzichtbaar

Af en toe is het heerlijk om onzichtbaar te zijn. Even op adem komen om geruisloos te genieten van de omgeving. Van anderen, die met veel geluid hun leven beleven. Zelf neem ik daar graag ook deel aan. Maar heel af en toe trek ik mij terug en loop ik eventjes een blokje alleen om en kijk ik. Ik zie hoe mensen bewegen, hoe ze praten over hun leven en waar ze heen gaan, dat weet ik niet. Wat maakt het ook uit? Even denk ik diep na, wat wil ik? Wat is mijn weg? Waar ga ik heen?
Eigenlijk wil ik daar helemaal niet over na denken, al blijkt het volgens mij een vraag te zijn die vaak wordt gesteld. Wat ga je doen na je school?
Nou, geen idee. Ik weet het niet meer. Ik weet het zelfs echt niet.
Gelukkig zijn er altijd nog mensen, die je vertellen dat je eigenlijk alle richtingen op kan, behalve diegene die je natuurlijk niet wilt. Nee, gelukkig blijven er dan nog ongeveer 34987523703 studies over. Goed, dan neem ik een tussenjaar, maar waar na toe? Is dat geen uitstel van executie?
Ik denk dat ik het maar bij het houden van vakantie houdt. Wist je trouwens ook dat ik te vinden was op Facebook?