I think it's gonna be a lovely day

Gelukkig is mijn mamma een kei in wonden schoon maken. Vandaag dacht mijn moeder kom ik ga even kijken hoe de hechtingen er uit zien. Toen aanschouwde ik het wonderbaarlijk lelijke kunstwerk, waarmee ik voor de rest van mijn leven getekend zal zijn.
Nog steeds heb ik niet helemaal door wat er allemaal gebeurd is, maar ik zal het proberen uit te leggen. Ik fietste over de kerkwerg, plots hoorde ik een geluid van een scooter en ik zag 2 jongens voor mij om kijken en weg duiken. Daarna kan ik me alleen nog herinneren dat ik op de grond lag en dacht dat alles gebroken had. Dat gevoel was even weg toen ik naar mijn voet keek, want dat zag er allemaal ranzig uit, gelukkig hoefde ik niet mee met de ambulance en kon ik gewoon naar de huisarts voor de hechtingen (4!) Verder heb ik een gescheurde jas, tas en een Dineke, die overal blauwe plekken en schaafwonden heeft.
Maar ik ga door, want al die dingen die ik al gehad heb en misschien nog ga krijgen (ik hoop niets) krijgen mij niet klein.
Ik vraag me af wie er een spelletje met speelt, want ik ben niet van plan op te geven, maar ik word het wel een klein beetje zat.