Teize

Er was eens een achterneefje dat Teize heette, hij was 3,5 jaar oud en gek op treinen. 's Avonds werd hem verteld dat zijn achternicht op hem ging passen, maar dat hij al zou slapen als ze kwam. Zijn achternicht was zeer moe en vertrok na driekwartier opgepast te hebben naar bed. Rond twee uur 's nachts werd Teize wakker, hij huilde zo hard, want hij had een poepbroek, dat hij zijn achternicht wakker maakte. Gelukkig was zijn oma al thuis, zodat de achternicht lekker in het bedje mocht blijven liggen. 's Ochtends was meneer al om kwart over zeven wakker en ging fijn bij zijn opa&oma in bed liggen, want dat mag als je daar blijft slapen, dat heeft de ietwat oudere achternicht ook gedaan toen ze klein was. Gevolg, het is daar zo'n vrolijke boel, dat de achternicht ook wakker wordt er niet meer kan slapen. Om half negen zat ze al aan de ontbijttafel en met grote ogen staarde Teize haar aan. 'Wat is ze en wat doet ze hier' drukten zijn ogen uit, terwijl hij een beschuit met hagels zat te eten. Later bleek dat zelfs de hagels in zijn schoenen te vinden waren. Gelukkig bleek zijn achternicht goed om te kunnen gaan met lego en zorgde ervoor dat elk poppetje een hoofd had en dat hij in de trein kwam te zitten. En daar kwam eerste woord dat tegen mij persoonlijk richtte: 'Kijk, mijn trein!'