Daar fiets je dan.

Ik sta bij een stoplicht,
voor mij staat een man van een jaar of 45.
Hij heeft een keurig blauw pak aan. De broek en het jasje zijn uit precies dezelfde stof gemaakt. Zijn zwart gelakte schoenen glimmen op zijn allermooist. De stropdas lijkt gemaakt te zijn voor het blauwe pak. Haar netjes gekamd. Statig staat hij naast zijn fiets. Op zijn fiets zit geen enkel krasje. Hier kom je niet onderuit. Deze man is om door een ringetje te halen zo netjes. Verder ligt er onder zijn snelbinders een blad genaamd Paulus.
Het stoplicht springt op groen.
De man slaat links af.
Ik kijk naar mij zelf:
Ik draag een grijse spijkerbroek een blauw-zwart geruit blousje, een wit jasje dat nog steeds wit is. En daaronder een paar allstars. Een fiets onder de kras en roest plekken. En ik draag een onhandig mediamarkt tasje.
Ik fiets verder.
Vol tegenstellingen
Maar een ding hebben we gemeen, we gaan allebei naar de kerk.